Uykumu hapsetmiş seslerin
dört nala gidişine tanık yazdılar beni
o yüzden terk etmedim ayazkaramı
kendimi yok ettikçe derin yaralarda
biriken kanla susmadım daha
çırılçıplak bakışımda duran zaman
uslanmayan bir an
kara dumanında sıkıntıydım ayazın
çünkü tanık diye yazılmışım
dokundum suyuna
illâ izim kalmıştır
aramasınlar başka kuyularda beni

Masalın susulduğu unutulduğu yerin
devamı olsa anımdaki od tutuşsa
pazar sabahları kızarmış ekmek kokusu
siyah beyaz filmlerin makarasında
asılı memur mutluluğu
suskunluğuna sığınmış buzun içinde su
duyuldu mu hiç gecenin karanlığında
bir devrim kokusu
yaşamak, illâ yaşamak
bir salıncakta çocuksu

Göğün daha mavi
çimenlerin daha yeşil olduğu
bir zamandı. Suya koşan taylar gibi
okul bahçelerinden fırlayan çocukların sesi
karışırdı cuma ikindilerinde
düşünürdüm hayata okunmadan önce
neydi beni buraya çeken
karşı koyamadığım
şubat soğuğundan sağ kurtulmuş
badem çiçeklerinin ardına gizlerdim
yüzümü

Rüyalarımla yarışır toprağın
sakladığı öfke
kaçmadım tavında yakalandım diye
bekledim sadece buzların çözülüşünü
kopup gelecek olan o göğü