Kış, yalnızca soğuğun değil; durmanın, beklemenin ve içe dönmenin mevsimidir. Zaman ağırlaşır, kelimeler yavaşlar, insan kendine daha çok yaklaşır. Kışta anlatılan hikâyeler gürültüden değil, sessizlikten beslenir; eksilen şeyler kadar birikenler de vardır. Kulta’nın Kış sayısı, bu içe çekiliş hâlinin izini sürüyor. Şiirden öyküye, denemeden incelemeye uzanan metinlerle; soğuğun, suskunluğun ve bekleyişin edebiyattaki karşılıklarını araştırıyoruz. Kışın bıraktığı izleri, çatlaklardan sızan duyguları ve ağırlaşan zamanı birlikte okumaya çağırıyoruz. Kulta, bu sayıda da kelimelerin sessizliğe yaslanan gücüne kulak veriyor. Çünkü bazen en çok şey, en az söylenen yerde birikir. Sonrası şiir, gerisi hikâye…