Hayatımda kışa yüklenen o sahte romantizm kadar boktan bir şey görmedim. Kar tanesi, battaniye, sıcak çikolata…Hepsi aynı yalanın süsü.

Benim bildiğim kışlarda kömür karası var. Soba isi var. Sabaha karşı sönen sobanın bıraktığı cılız sıcaklıkta, yorganın altına serilmiş battaniyede titremek var.

Palandöken’de, Uludağ’da sıcak şarap yudumlayıp bize kış masalı anlatanların romantizmi; yoksulluğu paketleyip sunan bir vitrindir. Soğuğu filtreyle, açlığı estetikle kapatan bir vitrin.

Bu ılık romantikler, bize sundukları vitrinde, fi tarihinde ailesinin evindeki odun çıtırtılarının insanda uyandırdığı güzel duygulardan söz ederler. Nerede yâd ederler bu anılarını? Beş yıldızlı otelin şöminesinin önünde. Anlattıkları hatıra değil, dekordur. Çünkü hatıra can yakar, dekor ise sadece ışık alır.

Eleştirince hemen ahlak dağıtırlar. “Ne yani, sınıfsal farklılığın faturasını doğaya mı keseceksin?” derler. “Sadece seviyoruz.” derler. Ve o sevginin bedelini yine üşüyen öder.

Ben doğayla kavgalı değilim. Karla, soğukla, rüzgârla alıp veremediğim bir şey yok. Benim kavgam şartlarla. Benim kavgam adaletsizlikle. Benim kavgam, sistemin yarattığı yoksulluğu cilalayıp satmaya çalışançarkın dişlileriyle.

Wellsoft battaniyelerin altında, film platformlarında keyif çatanların; kaloriferli evlerinde tişörtle dolaşıp sobayı “nostalji” diye anlatanların; üşümeyi “farkındalık” diye pazarlayanların sattıkları bu konforun nasıl yankılandığını bilmesini istiyorum.

O battaniye, sobadan sıçrayan kıvılcımla bir kenarı yanmış yarı naylon bir örtünün altında titreyen bedende yankılanır. O “farkındalık” çorapsız, patlak bir botun içinde bağırır. Ve o sesi kimse paylaşmaz. Sizdeki masal, o evlerde ayazdır.

Kısacası kış, sınıfsaldır. Sınıfsal olan da masum değildir.