Canım Lale için…

Bir ses…
Arınmak için kirlen dedi kir yüzeye çıksın dokunma

Ansızın şakaklarımda çınlayan o metalik ses(l)e vuruldum desem değil delirdim hiç
Korkacak uzuvlarımı sakındım gölgelerden , cesur yanlarımı teşhir…
Diklendim, mimlendim ve R yapmadım diyemem hiç
Tanımlar gerek vasata gündelik klişeler vasıtasıyla içtimai dayanaklar
Sus diyenler olur konuş ulan arkandayız diyenler
Kim söyleminin eylemine kucak açsa bir lince delil niteliğinde akıllı telefonlar
Herkes şovunun öznesi ve personasını seveyim artık böyle sosyolojinin
Diyemediğim günlerin kefareti imiş şakaklarımızdan sızan civamsı nehir

Bir nehir…
Yıkanırken içinde o kibirli şehvetin toksikolojisine direnç geliştirdiğim.

Bir ses…
Şakaklarımda çınlayan o metalik sesi susturur gibi
Uzuvlarımı yavaşça uzuvlarına çekerken derin bir es.

Bir nehir…
Sağa kaydırdıklarımız içinde insanlardan insanlar beğendiğimiz
Ve kim demiş aynı nehirde iki kez kirlenilemeyeceğini?

.

Bir ses…
Yaramdan öpemezsin sevdiğim
Dokusu uyuşmuyorsa toksikolojimizin
Sen bir kahraman desem değil antisi hiç.

Bir es…
Seni ben öyle sevdim ki bu hız çağında
Az zamanda çok büyük aşklar başardık desem
Güleriz boğulurcasına az cringe değiliz be sevgilim.

Son ses…
Seviyorum seni!
Kendimi ne kadar sevemediysem…
Sevmeyi beceremediğim kıyılarıma vur beni.