susuyorum
çünkü sesimin en gür hâli
çoktan harcandı

omzuma çarpıyor son çentik
bileğimde yeşil kanal
tepkisizlik,
vaktiyle gövdesini
haris bir ışığa yatırmış
son bakiyem

yokuşlarımın
paytak nefesleriyle
homurdanıyor dünya
ben geçiyorum
üst yanım çürük
alt yanım silik
sağ yanım çöp-üşüyen
acele etmeyen aklım

kapı aralığında duruyorum
içimde kandil tortusu
birikiyor eşiğe
çarpsam
rüzgâr kapanmak istiyor
kapatsam gürültü içeri sızıyor
dün gecikmiş bir duman tutanağı
bıraktım masaya

şimdi
çekinik bir talyum çiçeğiyim
açsam çürüme hızlanır
kapatsam koku içime patlar

çapraz bir çizik
dünün çabası
bugünün soğuk yüzüne
iz sürüyor

avuçlarımdan
çabaladığım yerde
en çok kırçıl karanlık
birikmiş

anlıyorum
bazen son raddesi insanın
bir yastık sertliği
kimse çekmeden
geri itilen