evvel önüme dizilince arafla paydaş oldum
sanrılar sandığımdan sık ve algoritmamda ıslık
öyleyse ozanım. ama bu fazla psikotik…
belki bu çağın in/sanı değil-im
ya da buraya hiç gelmemeliydim
ne olur hakkımda hayırlısı
sana sığınıyorum Allah’ım.

yazgımın yazısız yüzünde bir hoş çehre bana
duy sesimi duy ki dolsun anlam
ben beni duyamıyorum
çıkar beni bu mağaradan
çözemiyorum avcuma işlenmiş şifreyi
beynim öyle uğulduyor öyle ki,
aklımı yerinden oynatamıyorum.

sonra sende görüldüler oldu. sonra hiç oralı olmayanlar.
aslında fena değildi bir şeyler. hiç fena değil.
seni bilmem ama benden de emin değilim…
yani burası cehennem orası cennet mi?
öyleyse sana huzur, bana ateş dilerim
ama açmayalım arayı
ben sende sergüzeştim.