Tarifsiz uzaklığıyla varlığı neşenin
Dizlerimde romatizmal bir ağrıydı
Başucunda şiirle bir lamba düşleyen
Bir sen vardın içimde gözleri kayıp

Yamacından atlayarak bir uçurumun
Göğsümdeki baskısıyla beni perişan eden
Kirli dualara açılmış ellerden arındırılıp
Temize çekilmiş bir türküydü aşk

Yıldızları örten kolları vardı gecenin
Gemi azıya almış bir tayf gibi
Beni terkisine alacağını düşünürken
Senin bakışınla düş oldum ben

Yalnızlara vururdu yağmur hevesle
Islanırdı sokaklar küflenirdi caddeler
Su birikintilerinde şavkımazdı ay
Senin düşünle güneş oldum ben

Tortusu dibinde kalmış bir yaşamın
Yoğunluğuyla buharlaşamamış sıvısıydım
Çözeltinle beni yavaş yavaş seyreltip
Homojen bir umuda yordun sen