yüzüme ağır ağır çarpan bu ışıklar
düzeltilmişçizgileri ufkun

yavaş ama sonsuz gökler içinde
zamanın insana bölünmüş hâli

yuvarlanıp küfre dönen içimin kırmızıları
senin kırmızıların dökülüyor sevgilim

müthiş bir hız sonrasında
bir şehre düşer gibi

ışıklanan bu şehre ağır ağır
ve onlar sevgilim
onlar katilleri göklerimizin

zulümlerini gök kuşağına hapsediyorum
ve rengarenk yağmurlara

yeşil ağaçlar gibi
kökleriyle gövdesini saran

uzun yırtık karanlıklar ortasında bu şehir
benim değil yağmuru
yineboşluklarını taradım uzağın

saçlarına dünlerimizi taktım
yanmış ağaçlarımızı

şarkılar mırıldanırken deniz
ben yüzüne kapattım gözlerimi
o aşağılık katile inat