Şebnem, burada her şey kanıyor. İnsanlar, defterler, sessizlik. Ben, o sabah haritasını çizdiğim sessizliği artık içimde taşıyorum. Belki bu yüzden konuşamıyorum. Bu yüzden, bu mektup bu kadar uzun. Eğer bir gün buraya dönersen, bil ki artık herkesin başka bir adı var. Sözcü, Dilci, Lisa, Amazon saçlı kadın, hatta ben. Sen de. Çünkü burası, geçmişin adını unutturur. Ama sesi kalır.

Çünkü biliyorum. Ben başkalarının tekrarlarını düzeltirken kendi içimde yıllarca aynı cümleyi tekrar ettim: “Asla başarısız olamazsın.” Kendi taslağını yerden yere vuran, onun canına okuyan editör yine bendim. Her düzeltme girişimim bir linçe dönüşmüş, her kusur arayışım içimde başka bir deliği büyütmüş.

Yıllar aldı sonra iyileşmek. İzdir kalır ansızın ağlatır, acıtır ama onlar büyüdükçe etimiz kanlanıyor. Ağaçlarımıza kavuştuğumuz için Rençber yeniden çalmaya başladı gırnatasını.

On yıldır hırkası kapımın arkasında babamın. En sevdikleri bile terk ediyor insanı Göksen. Bütün uykularımdan uyanık döndüm bu yüzden. Bazen acaba sen de masallar diyarından değil de rüyalar aleminden mi çıkagelmiştin diyorum. Uydurmuş muydum acaba Dali’yi, Dinklage’ı, seni? Varlı vakitsiz balkona koşup güvercinlere saydırıyorum neyse ki.

Olmuyor işte, yine toparlayamıyordum yazıları. Tıpkı hayatım gibi aklım da kaldırılan bir pazar yeri sonrası gibi.

Umursamazlığımın ağırlığı bazen balyoz gibi kafama inse de kısa sürüyor. Hemen ardından yine içime gömülüyor, sessizliğe devam ediyorum. Günlerimin çoğu “üç” sayısını tamamlamakla geçiyor. Ama en çok da…