rûyê te wek zivistanê hat bîra min
bêhna te mîna xewnekê ye

gotın ba tê
evîn derbas dîbe
gotın ba tê
dıl pêxas dîbe

min got mirovek derbes bibe jî
denge wî dimîne 
ger deng derbas bibe rûyê wî 

hey darê li ber derî 
hey dawiya zivistanê

ku ez dîzanım
bê da bün
bê dar büne 

mirov jî tenêtiyê dicemide
mirov yek li benda zivistanê

dayik çû
ü
dar şikest
dîl çû
zivistan hat
ax

bir kış gibi aklıma düştü yüzün
kokun bir rüya gibi

dediler ki rüzgar eser
yar geçer
dediler ki rüzgar eser
yalın ayak bir gönül kalır

dedim ki insan geçse de sesi kalır
ses geçse yüzü kalır

ey ağaç önünde duran ağaç
ey geç kalmış kış

bilirim ki
annesizlik
ağaçsızlıktır
insan ki yalnızlıktan üşür
insan geç kalmış bir kıştan

anne gitti ve ağaç kırıldı
gönül gitti kış geldi
ah