Katlandığım bu katmanın insanı değilim
Dünyanın sesleri değişti
Göğü delen betonlar
Göğe ateş açanlar
Bulutları yolundan edenler
Yağmurlarımızı da çaldılar

Ben bu zamanın askıdaki hüznüyüm
Herkes ihtiyacı kadar alır
Çizgili bir deftere baş aşağı astım mısralarımı
Ki ucunda temiz bir yağmur bekledim

Paraleldeki acılarım sızıyor içime
Defolu rüyalarımdan
Bu taşıdığım kaçıncı evrenin yükü
Sabır ya Rabbim sabır diyorum.
Kağıt olsam bu sekizinci katlanışımdı.

Ben ki bu göğün terzisiyim
Yaralarını dikiyorum
Ellerime mavi bulaşıyor
Parmaklarımda gezinen bulutları
Göğsüme bastırıyorum
İçime asit yağmurları yağıyor

Dedim
Sesimi iğnelerden geçirdim
Akarsu yataklarını diktim
Ben bir daha hiçbir denize dökülemem.