Vurduğun çekiç kalbimin kör noktasına denk geldi
Sesinin çivisi kırıldı acısından

Sustuğun ne varsa çığlıkları kusuyor gözlerinden
Yabanıl bir iç baskısı bilincine yaslanan
En dipten eksil bir merdiven dayalı dudağının kör noktasına
Saydam yazgısıyla adımların giz labirentinde durmadan
Durmadan çatallı dokunuşlarının belleği
Unutkanlığın ürkünç uluması donakalan baharında
Yakılmış yıkılmış tekrar yakılmış tekrar yıkılmış
Kötümserce kendine bezediğin yerel intiharlar
Asılmış zihninin koyu siyah duvarlarına
Suskunluğunla beraber
Suskunluğun öz celladım sonsuz olasılıklar içinde
Övüncün sağlam tam buradan, buradan tam
Çemberin en keskin çizgisine basarak yürüdün
Adımların ıstırap tam üstüne, üstüne tam
Ezip geçtin yaşamın tamlamasında biriken acıyı
Cesetzede gözlerimde biriken kararlı gölgeni
Kirleterek düşünmesiz sonrasını
Neden sonra içimdeki seni ayırdım benzediğin üzüncümden
Ansız kaldığım feci bir gecenin fena bir yerinde
Hiçlemek için övüncünün kuşanmasını
Ve fakat suskunluğun asla düşleyemez bunu