içimde büyüyen nedameti
hiç bir tanrının buyruğuna değişmeyip
kırmızının sığmadığı gecelerde
yanan ordular gibi hülasa
henüz gerçekleşmemiş bir devrimin
eser miktardaki anlayışsızlığına
terk ettim
kendime kalbini liman sayıpta
nefesinin nefesime değdiği yerde
bir kanto gibi çevirdim namluyu şakağıma
daha da süslü bir intihar için
eski otel odalarında
yalnızlığımın boşluğuna kitledim kendimi
nihayet intihar süsü verdiğim o yalnızlığa
makul gerekçeli bir kurgu ile şöyle bir not düşerek:
“artık hiç bir şey bir kaç dizeyi geçecek kadar uzun değil mahsa”
ne bir bahsedeceğim var yarınlardan
ne de şimdilerde insan meşguliyeti
yahut çukurlarından
ve ne muvakkat bir heves gibi geçip giden zamandan
keşkelere sığmayan emrin vahyedildiği yerde
sağlıcakla kalmayıp
söndürüp söndürüp ateşi
tinerlerle
yani yeni ateşler ve sokaklar yakarak
isfahan tebriz tahran
ey gözyaşı!
adın ardında bir düş ülkesi ıralandı
içinde aşk ve özgürlük saklı..
mahsa!
çekmek için tetiği dayadım şakağıma
yeğlemelerimden kurtulup bir çırpıda
bıraktım sıcaklığımı o yağmanın hazzına
mahsa!
yaşmaklarım bağlayıp kabirler kazdım
insan ya! selefini gömdükçe çıkar uçurumlara
mahsa!
nihayetinde vurur buldum kendimi..
geride cinayetimi örten şiirler bıraka bıraka.