Meridyenleri silinmiş bir öğle vaktiyim.
Karanlık burada bir son değil, bir doku.
Parmak uçlarımla yokladığım
ama sınırlarını bulamadığım
devasa, siyah, kadife bir boşluk…
Her lahzam ışığın vaadine sağır.

Kendi nefesimin buğusuyla boğulan bir münzeviyim.
Düşlerim, buzun hafızasında uyanmayı bekleyen
o mağrur ve dilsiz kökler gibi.
Uyanmak, karların altındaki o toprağı eşelemek istiyorum.
Fakat rüya, üzerine çığ düşmüş bir vadi kadar ağır.

Boşluk, içimde biriken bir kar yığını şimdi
Her yanım, kendi ellerimle yonttuğum o mutlak sessizlik.
Kendi sonuna ilmik atan bir kış rüzgarıyım
Savruldukça kendi merkezine çarpan,
çarptıkça ufalanan…

Oysa hayat, kiminin avuçlarında kor,
kiminde bir buz parçası;
Sabrı, sıfırın altında sınayan o zalim denge…

Tükenişe açılan her kapı
hani beyaza boyanmış bir çıkıştı.
Adımların sesini yutan,
her şeyi eşitleyen o derin karda
niye can çekişiyorum öyleyse
bu ıssız, bu sonsuz firarda?
Ölmek bilmeyen o son hecenin
neden dilime batıyor paslı çivisi?