perşembeydi
dilim döndüğü kadar

huyumun mührüyle
can saydım ardından

devrilip umarsız okşadım ölümü
parmağımda günü geçmiş kelebek

kiremit çatlarken rüzgar sesiyle
kış sızdı içimden yalınayak
mevsimden saymadı yüzünü
gölü güneşi zenginler

adımlarım sana lam elif
dizimde sızlar kağıt ev

hangi nehir bırakır öksüz suyu
hangi su yansıtmaz suretini

ikindiye çıkmadı hoparlör
bak minarede solan renk
şimdi toprak kokusu

bıraksalar
sırrımı
tutacaktı
elimden

şimdi
yoksun bir
perşembe
sensiz

gördün mü
altı gün bir hafta
günlerin unuttum hizasını

sen
zemheriyi es
geçen mevsim
yer ettin
kursağımda
söz hâlâ
yangın