Paslı gözleri ile işlerdi gümüşü aynadaki aksine
Unutulan çocuk.
Kuş cıvıltılarından bir sokağı hüzünle geçen
Kadınların yüreği ile karşılardı güneşi.
Saklardı gölgesine bütün incinmişlikleri,
Bir enkaz gibi ağırlardı yıldızlı geceleri.
İbretlik bir gül gibi var olurdu
Bataklığı bahçe sanmaya direterek
Ve direnerek
Sonsuza dek sürecek bir hiçliğe.
Her bahar gizlediği sözlerin güzelliği
İyi niyetli masalarda bırakılan
Hatıralardan çıkarılan çocuk…