sığındım en kuytusuna
denizden yoksun şehrin
bıraktım sularına
bir şiire sığmak isteyen bin hikâyeyi

göl kurudu
cesetler bulundu suyun derin sessizliğinde

dillerini ben sustum

boğazımda düğümlenen cümleleri
dökülüp saçılamayan saklı incileri
bıraktım oluruna
zamana sığmak isteyen her saniyeyi

dağıldı ruhum
öldüm sanıldı
bir şiir yalnızca dağılan parçalarımla anıldı

yanılgının uykusuna derinden sızan zehrin
silip attığıydı tüm ruh
dolu sokakların sevimsiz boşluğunda
tüketen değil tükenendi sualsiz tepkisiz güruh

eşiğindeydim zamansız bir ölümün
yaktım daha mürekkebi kurumadan satırları
savruldu hakikatin külleri
unuttum tüm yazdıklarımı

yalnız yürüdüm son günüme
intiharı süslenmiş bir anarşist
nasıl yaşarsa, öyle…